Maandag 24 oktober
18.00 uur
Allejezuschristusmariaenjozefopeenstokje. Kennelijk heeft Neko écht serieus met Riko gepraat, want hij kwam inderdaad langs. En hij was echt niet blij. Hij zei, letterlijk:
”Het spijt me ontzettend, meid. Ik heb je echt grof behandeld, nietwaar?”
Allemachtig. Ik had er natuurlijk een schepje bovenop kunnen doen en overdreven kunnen knikken, maar ik had al genoeg aan een sprankje hoop en zei meteen:
”Dus… dus nu is alles weer goed en zijn we weer bij elkaar?”
Maar hij schudde zijn hoofd.
“Nee, dat verandert niets aan jouw problemen op school.”
”Kunnen we dan niet hoe heet het… het wat rustiger aan doen? Alleen in de weekenden afspreken of zo.”
Toen was het ineens stil en hij leek over mijn woorden… je weet wel… na te denken. Wat echt eng, eng, driedubbel eng was. Ik zei al, mensen nemen me kennelijk alleen serieus als ik grote onzin uitkraam. In elk geval, op het laatst zei hij ineens:
”Weet je, je zou best nog wel eens gelijk kunnen hebben.” (Je meent het.) “Goed, dan doen we het zo.”
Ik kon mijn oorkleppen weer eens niet geloven en zei:
”Jezus, ben je zo gemakkelijk te beïnvloeden?”
”Helemaal niet, maar je hebt gewoon gelijk.”
Kan het misschien nog een ietsiepietsie enger? Waarschijnlijk niet. In elk geval kuste hij me toen e zei:
”Ik moet nu echt gaan, maar ik kom morgen weer even langs… langskomen is niet hetzelfde als uitgaan, wel?”
En toen ging hij er vlug vandoor.
18.10 uur
O, ik ben weer helemaal in het warretje.
Wat had dat nou weer te betekenen? Je zou zeggen dat, als een jongen je kust, hij toch wel iets om je geeft. Betekent dat dan dat we weer bij elkaar zijn?
O Jezus, ik weet het niet, hoor.
Mompel mompel. Misschien moet ik er maar eens een nachtje over slapen.
Dinsdag 25 oktober
10.00 uur
Nou, hij kwam inderdaad langs… En volgens mij is hij heel hypocriet, want hij zei dat langskomen niet hetzelfde was als uitgaan en daar hield hij zich niet bepaald aan. Het ‘langskomen’ kwam neer op een heleboel K-factor 100+gebeuren en eh… kussen en eh… nou ja.
Maar op het einde zei hij nog steeds niet dat we nu weer bij elkaar zijn.
Donderdag 27 oktober
10.00 uur
Zal ik hem bellen? Nou ja, dat had ik allang gedaan als die sadistische ‘dokter’ mijn mobieltje niet had afgepakt toen ik gebeld werd door mama. Er staat hier wel een telefoon naast mijn bed, maar ik ken dom genoeg zijn nummer niet uit mijn hoofd.
Eheh-heh. Heel slim, Miz.
10.15 uur
Om een telefoonboek gevraagd en onder de A gekeken van Akarino. Toen opgebeld.
“Hallo, met Akarino.”
En dat was zijn MOEDER! O God. Ik zei vlug:
”Eh, hallo, met Mizumi, is Riko daar?”
Heel goed, heel goed, ik had zelfs de namen niet omgewisseld! Ik word altijd zoooo zenuwachtig als ik iemands ouder aan de telefoon krijg. In elk geval, ze zei:
”O, sorry Mizumi, die is net naar jou vertrokken. Ik moest je nog doorgeven dat hij van je houdt als je nog mocht bellen.”
”Dankuwel, zegt u maar dat ik ook van hem houd als hij weer terug is.”
Wat eigenlijk best wel maf was, omdat hij immers zojuist vertrokken was naar mijerdemijmij. Ha. YES!
Lalala.
10.30 uur
Jippie, Riko is gearriveerd! Het eerste wat hij deed was me heeeel lang kussen –jammie – en toen zei hij dat hij me gemist had en vroeg hoe het ging. Ik zei:
”O, wel goed, morgen mag ik naar huis, dus ik heb mooi een week langer vakantie gehad.”
Toen vroeg hij hoe het nu op school ging, ik had immers een week gemist? Ik zei, naar waarheid:
”Goed, ik loop zelfs voor op de meeste vakken en ik heb een paar proefwerken van voor de vakantie nog niet eens zo héél erg verknald. Een 6,7 was het laagste.”
”Mooi zo. Hoe laat ben je morgen thuis, denk je?”
”Ehm, rond de middag zeiden ze, hoezo?”
Hij keek me heel lang aan – en ik staarde heel lang terug, waardoor mijn ogen droogvielen – en toen zei hij:
“Als het lukt met je voet, zou ik je die avond graag mee willen nemen op een wandeling en na afloop naar een restaurant willen gaan.”
Vet!
10.35 uur
Mam gebeld om toestemming te vragen – en ja, ik ken mijn eigen telefoonnummer nog wel uit mijn hoofd – en het mocht! YES! Toen moest Riko er helaas weer vandoor omdat hij in de pauze van zijn werk was gekomen en nu dus weer terug moest.
Wat doet hij eigenlijk voor werk?
Ik dacht iets op kantoor, maar zeker weten doe ik het niet. Misschien leegt-ie wel prullenbakken, weet ik veel.
O, nou ja. Ladieladiela.
Vrijdag 28 oktober
13.20 uur
Welkom thuis! Jippie… Nou ja, twee weken vakantie was wel gaaf, al is een gebroken voet iets minder gaaf, vooral omdat ik een vooral-niet-te-blitse kruk heb meegekregen van het ziekenhuis. Gnjoempf.
Maar goed. Eenmaal gearriveerd stond er een heel welkomstcomité op me te wachten – het tragische comité bestond uit mijn ouders, de ‘club’ en hun ‘vriendjes’ en natuurlijk Riko. Vraag me niet waarom Hyoko, Cadimo, Takiko en Shokuko in GODSNAAM meegekomen waren, maar het zij zo.O, nou ja. Riko en Draatje hielpen me mee naar binnen – want ik was in shock over mijn kruk gestruikeld – en toen was er TAART! Met heel veel chocola en slagroom, wat wel lekker is, tenzij je moet toekijken hoe Herindra het naar binnen werkt, zoals ik moest. Mama gaf haar uiteindelijk een pak tissues, dat ze ook wel nodig had om al die klodders slagroom weg te werken, die ze zelfs in haar idiote vlechten had weten te morsen. Gadver. Ze had uiteindelijk nog een klodder slagroom op haar neus en Hyoko kuste die voor haar weg! Waar iedereen bij was!
Jemigdepemig. Als Riko dat zou doen zou ik eh… eh… heel veel slagroom op mijn lippen knoeien?
18.00 uur
Nou, de ‘club’ en hun ‘vriendjes’ zijn er weer vandoor gespurt – en vast allemaal in de weer met slagroom, als je hem vat – en alleen Riko is gebleven, voor onze wandeling. Ik probeerde mam zover te krijgen dat ik zonder kruk mocht, maar ik heb nog geen loopgips dus nu moet ik als een volslagen idioot – wat ik eigenlijk ook ben, maar voor de schijn weet je wel – op krukken naast Riko hobbelen. O, H. romantisch, hoor.
Park
18.10 uur
Het was al aardig donker toen we in het park aankwamen, en je raadt NOOIT wie we daar tegenkwamen – Neko en, jawel, MENEER ZG! (Eh, sorry, Hideto. Zo ZG is hij eigenlijk niet.) Haha. Het was nog hilarischer omdat ze ARM IN ARM liepen! Ze groetten ons een beetje afwezig en gingen toen op een bankje zitten, en het volgende moment zaten ze te K-factoren! Nou ja! Ik was helemaal in het warretje en zei tegen Riko:
”Ik volg ze niet meer, hoor. Neko was toch verliefd op jou?”
”Ach, de wereld draait door…”
Hij knipoogde.
“En iemand het telefoonnummer van een leuke kennis geven wil ook nog wel eens helpen.”
Ooooh, de smiecht! Maar dat zei ik niet, ik was veel te gelukkig dat we weer samen konden wandelen. Toen sloeg hij zijn arm om me heen, wat best onhandig loopt als je op een kruk rond hobbelt, maar het was wel lief.
Of zo.
Ieps…
18.20 uur
We waren het park uitgegaan en stonden nu in de stad, voor de juwelier. Riko kwam net iemand tegen van zijn werk en moest dus ‘even’ een praatje met hem maken – je weet wel, zo van: “hoi, hoe is het? Ja, met mij ook goed, en o, had je mijn vriendin al ontmoet?” enzovoort –, dus ik verveelde me dood na het handjeschudden en tuurde zo’n beetje de etalage in van de juwelier: het was koopavond, dus ze waren nog open. In elk geval, daar lag een bloedmooie ring. ECHT mooi. Ik stond zo ongeveer te kwijlen voor dat raam… Eigenlijk was hij vrij simpel, een kleine, blauwe, diamantachtige steen geslepen in de vorm van een roosje, en dat was het dan. De ring zelf was helemaal in spiralen en hoe het ook heten mag gedraaid, maar hij was toch nog bescheiden qua formaat en echt helemaal wauw en fantastico, maar… er hing helaas een kaartje met “VERKOCHT” aan. Snik, snik. Toen was Riko eindelijk uitgepraat en zag mij kwijlen voor die etalage.
“Vind je hem mooi?”
Jezus, was dat nog niet duidelijk? Ik knikte en zei:
”Ja, jammer eigenlijk dat hij al verkocht is.”
Hij glimlachte mysterieus – tjeempie, ik wou dat ik dat kon, ik krijg meteen zo’n Halloweenachtige clownskop – en zei toen:
”Wacht even, ik ben zo terug.”
En toen liep hij naar binnen en liet mij gewoon –letterlijk – in de kou staan! Nou ja! Toen begon het tot overmaat van ramp ineens te sneeuwen. Niet eens van die Hollandse miezerzooi die een nanoseconde blijft liggen, nee, echte, witte vlokken die nog bleven liggen ook! In oktober! Maf. Gelukkig had Riko me zijn lekker warme winterjas gegeven en die trok ik om me heen en ik verbeeldde me dat hij het was. Hmm. Toen ik de etalage weer in keek zag ik dat de kwijlring plotseling verdwenen was! Het volgende moment kwam Riko weer de winkel uit en ik gaf hem vlug zijn jas terug, die we uiteindelijk maar samen deelden. Het was even stil, toen zei hij:
”Alsjeblieft, dit is voor jou.”
En hij gaf me een doosje met daarin… DE KWIJLRING! Ik staarde hem aan.
“Heb je hem gejat?”
Hij schoot in de lach.
“Welnee joh! Eerlijk gekocht en het juiste moment afgewacht om hem op te halen. Kijk eens goed?”
Ik vatte het niet helemaal, maar zette uiteindelijk maar mijn leesbril op en tuurde naar de ring. Toen zag ik het pas: er was iets ingegraveerd! “Mizumi – voor altijd de jouwe – Riko”. Zo priegelig dat de helft nog onbeschreven was. Geen wonder dat ik het in de eerste instantie en zonder leesbril niet had kunnen zien! Ik staarde Riko verbluft aan.
“Ja maar… ja maar…”
Hij glimlachte, pakte voorzichtig de ring uit het doosje.
“Wat zou je er van vinden als ik er een datum bij liet graveren? De datum van vandaag, bijvoorbeeld.”
Ik staarde hem niet-begrijpend – als een soort doos met een kruk – aan, en hij staarde mij weer aan (maar dan niet als een doos en zonder kruk). Uiteindelijk… En dit is echt eerlijk helemaal waar… knielde hij voor me, greep mijn linkerhand, kuste de ringvinger en deed er vervolgens de ring om!
”Zo duidelijk genoeg?”
O… MIJN…. GOD! Ik zakte door mijn knieën – pardoes in de sneeuw, ja – en viel hem in de armen, meer vanwege het feit dat ik over mijn kruk struikelde eigenlijk. Dat moet er echt maf uit hebben gezien – twee tieners in de stad, op hun knieën in de sneeuw voor de juwelier, een kruk ernaast en het meisje met en voet in het gips. O, nou ja. Uiteindelijk mompelde ik:
”Ja maar… ik ben pas zeventien, en we kennen elkaar pas een half jaar…”
”Verloven mag altijd,”
Fluisterde hij in mijn haar,
“en ik houd genoeg van je om de stap te wagen.Dus, wat denk je ervan? Zullen we de datum erbij laten zetten?”
Restaurant
18.30 uur
Jezus. En Maria. En Jozef. En de ezel, en wat voor beesten er op kerstnacht ook allemaal bij waren. Wat interesseert het mij ook eigenlijk, op dit moment. Ik ben verloofd met Riko…
De ring lag nu, samen met Riko’s versie – zonder de bloemvorm en iets minder gedraaid –bij de juwelier voor de datum, en wij zaten in het restaurant. Het was heel romantisch, ook al beleefde ik alles in een soort van waas: sinds ik die ring om mijn vinger had gehad, leek het wel of zelfs de lucht in mijn hersenpan op het strand ergens aan Katwijk aan Zee lag. Ho, wacht even, daar sneeuwt het nu ook… O, nou ja, jammer dan. Ik vroeg:
“wanneer vertellen we het aan onze ouders?”
En hij zei, met een schuldbewust gezicht:
”Eh…. Eigenlijk weten ze het al. Ik heb toestemming gevraagd, zie je.”
”O… eh… oké.”
Toen was het even stil. Uiteindelijk zei hij:
”zeg, liefste… Ik weet dat je met school zit, maar… zou je volgende week tijd hebben om appartementen, eventueel huizen, te bekijken?”
“Ik MAAK wel tijd!”
“Doe dat nu maar niet.”
Hij grijnsde.
“Denk erom! Als je dit jaar niet slaagt, trouw ik niet eerder met je dan dat je uiteindelijk je diploma op zak hebt!”
O, tjeempie. Ik dacht er nu pas aan dat we ooit zouden trouwen, we konden natuurlijk niet eeuwig verloofd blijven… Jezus.
Zal ik in het wit gaan? Mijn sterrenbeeld is Maagd, dus maagdelijk wit. Of wat ze daar ook mee bedoelen.
Riko moet in elk geval een roze stropdas om, dat is een ding dat zeker is.
Terug bij de juwelier
20.30 uur
Nou, de ringen waren klaar, dus die konden we meteen ophalen op de weg terug. Nu stond er dus ook nog in, met van die mooie krulcijfers: “28-10-2005”. Hm. Maf, het drong nu pas tot me door wat alles inhield… Samenwonen, trouwen… kinderen?! O Jezus, HELP! Ik wil niet!!!!!
20.45 uur
Fieuw. Riko heeft me ervan weten overtuigen dat we geen kinderen nemen, in elk geval niet totdat we er allebei klaar voor zijn i.e. nooit, als het aan mij ligt.
In elk geval, daarna nam hij me weer mee naar het park om te “K-factoren” zoals hij het zelf zei! Haha! Hij gebruikte mijn uitvinding! Geen idee hoe hij K-factoren kende, trouwens, want volgens mij heb ik het hem nog nooit verteld. O, nou ja. We veegden één van de bankjes schoon ivm ijskoude sneeuw en toen zette hij me zachtjes neer op het bankje, de kruk belandde eronder. Toen boog hij zich naar me toe en kuste me HEEL lang… innig en teder, vurig maar ook lief en… nou ja. Ik moest nog op adem komen toen hij me uiteindelijk los liet.
“Welke K-factor was dat?”
Fluisterde hij toen. Ik trok hem naar me toe.
“Weet ik niet, de meter is gesprongen,”
zei ik, en toen kuste hij me weer zo lang. Het was echt zalig… Ondanks de sneeuw was ik helemaal warm en vooral, gelukkig… Ik kreeg alleen wel koude oren, dus moest ik de maffe muts met tragische oorflappen, die mam voor me gemaakt had, opzetten. Oempf.
Geen idee hoe lang we er gezeten hebben… Ik weet wel dat ik nog nooit zo gelukkig geweest ben. Hij heeft me ongeveer een miljoen keer zo’n lange kus gegeven, dus mijn lippen hebben hun yoga-training voor vandaag ook weer gehad. Alleen gebeurde er halverwege iets raars… hij probeerde die kus Frans te maken! Eh. Ik hield mijn lippen stijf op elkaar, wat best wel pijnlijk was, ook al kuste hij me heel zacht (in vergelijking met mijn andere bijna-French-kiss-ervaring dan, waar ik liever niet meer aan herinnerd wil worden). Toen hij door had dat ik het niet wilde, liet hij me vlug los, mompelde iets als:
“Sorry, even vergeten dat je dat niet wil,”
En schakelde vervolgens over op een gewone kus. Hm.
Nou ja, zoetjes aan werd het tijd om naar huis te gaan – ik had nog wel uren op dat bankje kunnen blijven zitten, maar ja, mama wilde niet dat we het te laat zouden maken.
Diepe, diepe zucht. Ouders veranderen ook echt nooit.
De hel is losgebroken! Eh, ik bedoel… feest
22.00 uur
Mijn moeder is echt Ver-Schrik-Ke-Lijk! En ik overdrijf niet, voor de verandering. Ze had de hele CLUB opgebeld om een verlovingsfeest te vieren zodra Riko en ik terug waren! (Ook een beetje erg voorbarig, want wat nou als ik nee gezegd had?... niet dat ik dat zou doen, maar ja.) Herindra was nog hyperder dan normaal – en dat is al erg, dus kun je nagaan – en sprong om me heen als een soort… springding en wilde getuige en bruidsmeisje en ceremoniemeester en weddingplanner, kortom alles tegelijk zijn. Het viel me nog mee dat ze niet ook nog mijn echtgenoot wilde worden, zeg… Hoe dan ook, de rest was al even erg en ik kwam om in de cadeaus, bloemen en chocolaatjes die ze in de gauwigheid nog overal vandaan hadden weten te plukken. Hyoko was er ook, om zijn broer te feliciteren - hm. Volgens mij meer condoleren, want wie is er nou blij om met mij verloofd te zijn? O, nou ja, Riko blijft een jongen en jongens zijn toch een ras apart.
Later op de avond kwamen ook Riko’s ouders erbij en kwamen de flessen drank naar voren… En toen dwong de club, onder aanvoering van Herindra, me tot een heel, heel moeilijke weddenschap (ik vermoed dat er alcohol aan te pas was gekomen, geen van allen liep nog enigszins normaal): vanaf middernacht precies moet ik stoppen met mijn dagboek, zogenaamd om te bewijzen dat ik volwassen genoeg ben voor het huwelijk… Jezus…
22.30 uur
Misschien moet ik voor de tijd nog iets nuttigs opschrijven. Hm.
22.35 uur
Of misschien ook niet.
22.45 uur
O, goed dan. Sorry God, Jezus en iedereen dat ik steeds om U riep terwijl U er verder ook weinig aan kon doen dat mijn leven tot vandaag behoorlijk waardeloos was en zo.
22.50 uur
En – ik geloof echt niet dat ik dit neer ga schrijven, maar toch doe ik het – sorry aan alle kundigen en woordenboeken en zo, jullie vielen eigenlijk best wel… eh… mee.
23.59 uur
Jezus! (Sorry, Jezus.) Het aftellen is begonnen! Mijn laatste zin… O help, dit gaat moeilijk worden…
Dagboek, ik beloof dat ik je heel vaak zal herlezen, met veel sentiment aan je terug zal denken – boehoe – en je altijd zal bewaren.
En dat is dan het EINDE.
Wedden?
